2+2 rifjaskífan og nálargróp nálarhólksins eru raðað til skiptis. Þegar nálarplatan og nálarhólkurinn eru raðað er ein nál dregin á hverja tvær nálar, sem tilheyrir nálarteikningargerð rifjavefs. Göt geta myndast við framleiðsluferlið. Auk almennra stillingaraðferða, þegar þessi tegund af rifjabyggingu er vefnaður, er almennt krafist að fjarlægðin milli sívalningsopnanna sé eins lítil og mögulegt er. Tilgangurinn er að minnka lengd uppgjörsbogans sem myndast þegar skífunálin og sívalningsnálin eru fléttuð saman.

Skýringarmynd af spíralbyggingunni er sýnd á mynd 1. Þar sem stærð L ræður beint dreifingu lykkjanna, er annað hlutverk þess að mynda togkraft vegna losunar á snúningi þessa garnhluta, sem dregur lykkju a og lykkju b saman, lokast og skarast hvor við aðra til að mynda einstakan efnisstíl. Fyrir holufyrirbærið gegnir stærð L mikilvægu hlutverki. Því ef um sömu línulengd er að ræða, því lengri sem L er, því minni er garnlengdin sem lykkjurnar a og b taka upp, og því minni verða lykkjurnar sem myndast; og því styttri sem L er, því lengri verður garnlengdin sem lykkjurnar a og b taka upp. Spíralinn er einnig stærri.

Ástæður fyrir myndun holna og sértækar lausnir

1. Meginástæðan fyrir myndun holna er sú að garnið verður fyrir krafti sem er meiri en eigin brotstyrkur þess við vefnaðinn.Þessi kraftur getur myndast við garnfóðrun (garnfóðrunarspennan er of mikil), hann getur stafað af of mikilli beygjudýpt eða af því að stálskutlan og prjónninn eru of nálægt hvor annarri. Hægt er að stilla beygjudýpt garnsins og staðsetningu stálskutlunnar.

2. Annar möguleiki er að ekki sé hægt að draga gömlu lykkjuna alveg til baka af nálinni eftir að lykkjan er opnuð vegna of lítillar spennu í vindingunni eða of lítillar beygju á stingplötunni.Þegar prjónninn er lyft upp aftur slitnar gamla lykkjan. Þetta er einnig hægt að leysa með því að stilla rúlluspennuna eða beygjudýptina. Annar möguleiki er að garnmagnið sem prjónninn krókar er of lítið (þ.e. efnið er of þykkt og þráðlengdin of stutt), sem leiðir til þess að lykkjan er of lítil, minni en ummál nálarinnar, og lykkjan losnar eða vafist upp. Erfiðleikar koma upp þegar nálin er slitin. Þetta er einnig hægt að leysa með því að auka garnmagnið sem fætt er.

3. Þriðji möguleikinn er að þegar garnfóðrunin er eðlileg er L-hluta garnið of langt vegna hás sívalningsops og lykkjurnar a og b eru of litlar, sem gerir það erfitt að vinda af og slíta lykkjuna og að lokum mun hún brotna. Á þessum tímapunkti þarf að minnka hana. Hæð skífunnar og fjarlægðin milli sívalningsopanna er minnkuð til að leysa vandamálið.

Þegar prjónavélin notar prjón í eftirstöðu er lykkjan of lítil og slitnar oft þegar lykkjan er dregin til baka. Vegna þess að í þessari stöðu eru skífunálin og sívalningsnálin dregin til baka samtímis, er lykkjan mun lengri en lykkjan sem þarf þegar lykkjan er sleppt. Þegar prjónunin er framkvæmd skref fyrir skref, detta sívalningsprjónnarnir fyrst af lykkjunni og síðan fellur prjónaplatan af lykkjunni. Vegna flutnings spólunnar er ekki þörf á stórri spólulengd við afrúllun. Þegar prjónun í gagnstöðu er notuð, þegar lykkjan er of lítil, slitnar lykkjan oft þegar hún er opnuð. Vegna þess að gamla lykkjan er tekin af á sama tíma á skífunálinni og nálinni á hlaupinu þegar staðan er í jafnvægi, þó að afrúllunin sé einnig framkvæmd á sama tíma, vegna þess að ummál nálarinnar (þegar nálin er lokuð) er stærra en ummál nálarinnar. Þess vegna er spólulengdin sem þarf til afrúllunar lengri en við afrúllun.

Í raunverulegri framleiðslu, ef hefðbundin eftirprjónun er notuð, þ.e. prjónar sívalningsins eru beygðir fyrir prjónana á skífunni, þá er efnið oft þétt og greinilegt í sívalningalykkjunum, en lykkjurnar á skífunni eru lausar. Langsröndin á báðum hliðum efnisins er stór, efnið er breiðara og efnið er lélegt teygjanlegt. Ástæðan fyrir þessu fyrirbæri er aðallega vegna hlutfallslegrar stöðu skífukambsins og nálarsívalningskambsins. Þegar eftirprjónun er notuð losnar nálin á nálarsívalningnum fyrst og lykkjan sem er fjarlægð verður mjög laus eftir að nálin á nálarsívalningnum hefur losnað við útþenslu. Það eru aðeins tvö nýfóðruð garn í lykkjunni, en á þessum tíma er skífan. Þegar nálin er rétt að byrja að opna lykkjuna teygist gamla lykkjan af nálinni á skífunni og verður þétt. Á þessum tíma er gamla lykkjan á nálarsívalningnum rétt að ljúka upp og verður mjög laus. Þar sem gömlu lykkjurnar á skífunálinni og gömlu lykkjurnar á nálarhólknum eru myndaðar úr sama garni, munu gömlu lykkjurnar á lausu nálarhólknum flytja hluta af garninu yfir á gömlu lykkjurnar á stífu skífunálunum til að hjálpa gömlu lykkjunum á skífunálinni. Spíralinn vindist mjúklega upp.

Vegna flutnings garnsins stífast gömlu lykkjurnar á lausu sívalningsnálinni sem hafa verið teknar upp, og gömlu lykkjurnar á upphaflega stífu skífunálinni losna, þannig að útfellingin gengur vel. Þegar skífunálinni er tekinni upp og sívalningsnálinni hefur verið tekinni upp, eru gömlu lykkjurnar sem hafa orðið stífar vegna lykkjuflutningsins enn stífar, og gömlu lykkjurnar á skífunálinni sem hafa losnað vegna lykkjuflutningsins eru enn slakar eftir að útfellingu er lokið. Ef sívalningsnálin og skífunálin hafa engar aðrar aðgerðir eftir að lykkjunni er lokið og fara beint í næsta prjónaferli, verður lykkjuflutningurinn sem á sér stað við lykkjuflutninginn óafturkræfur, sem leiðir til myndunar eftirprjónsferlisins. Bakhlið efnisins er laus og framhliðin er stíf, sem er ástæðan fyrir því að bil og breidd röndanna hefur orðið meiri.